gimme a translator please hahaha sup anon :P
anon anon anon!!!!! :> Yung summer? Summer pa rin HAHAHA OKAY KORNI :P Usual na gawain? Uh, matulog, kumain, matulog, tumulong sa household chores (oo seryoso HAHAHA), magbasa ng manga, mag-aral ng HIRAGANA!!! HAHHAHA NAADIK NA KOOOOO HAHAHAHHAHAHA :P tapos na brain train ko HAHAHA NAKUHA KO NA NGA RESULTA NUNG FINAL SIMULATION EHH HAHAHA pakilala ka pakita ko sa’yo :”> makatodo aral naman tooo katamad kaya HAHAHAHA sorry ang haba ng sagot. Masaya lang at may nag-anon :P
Parang redundant yung question? Hihi joke lang :) UPLB ata. ATA. But I think it’s too early para sabihin yan. HAHA di pa nga ko nag-u-UPCAT eh. xD
For peace without love is like a gun pointed at you but only without a bullet, a bomb that is near to detonate, and a blunt knife that is meant to assassinate you. Peace without love is such a hypocrisy that I’d rather have an honest war than a peace that is ready to stab you behind your back.
So to my unfollower, goodbye! Sana makunsensya ka. Haha of course that’s a joke.
Kahapon, napaiyak na naman ako. Hinanap kasi ni Mommy sa’kin yung napagbilhan ng siopao (Ako kasi ‘yung kumubra nun sa bumili eh.) na worth 900+ pesos. Tapos naalala ko, nasa pocket nga pala ‘yun ng blouse ko tapos pagsilip ko sa labas, nandun na si Mama Jossie (‘Yung tagalaba namin) kaya dali-dali akong nagtanong sa kanya kung nalabhan na ba nya ‘yung mga uniform ko. Umoo naman siya kaya tatakbo na naman ako but this time papuntang terrace naman para tignan ‘yung nakahang nang mga damit tapos chineck ko ‘yung mga bulsa ng school uniform ko. Pagtingin ko, wala, so nagpanic na ko nang bongga kasi alam kong dire-diretsong sermon na naman ang aabutin ko.
Umikot na ko nang umikot sa loob ng bahay in hopes na nilabas ko na ‘yung money the night before that day pero hindi eh. Kabadong kabado na ko tapos pilit pa kong pinapakain ni Mommy. Hindi ko sinabi agad sa kanya na nawawala ‘yung pera kasi ayoko munang mapagalitan hangga’t hindi ko pa nakikita. Tapos ayun, nung kumakain ako, lumilipad ang utak ko. Hindi ko maenjoy ‘yung kinakain ko kaya tinanong ko na nang pabulong si Mama Jossie kung may nakuha ba s’yang pera dun sa bulsa tapos sabi nya… “Oo, meron, nakuha na ng Mommy mo.” Hindi agad nagsink-in sa’kin ‘yung mga sinabi n’ya tapos nung nagsink-in na nga, napaluha na lang ako. Ewan ko ba kung bakit. Siguro out of relief na rin. Or siguro, napaiyak ako kasi nagmuka na naman akong engot. HAHA!
And what’s wrong with that? Eh sa ganon ko gusto magpost eh. Kaya ko rin namang hindi magmura pero gusto ko talaga eh, kasi mas feel ko yung intensity ng sinasabi ko. (WTF am I blabbering about again? Haha)
But the point is, this is my blog, this is how I express myself, and if irritates you, leave my blog alone, and don’t stick your nose to others’ fucking business.